Ο άνθρωπος που κάρφωσε την ελληνική σημαία στα Ίμια εξομολογείται.

elas-lyste.blogspot


ΛΥΣΤΕ blog ➤ Ο άνθρωπος που κάρφωσε την ελληνική σημαία στα Ιμια το 1996 εξομολογείται όλα όσα συνέβησαν στα Ίμια έτσι όπως τα έζησε. Ο Γεώργιος Ριόλας Αστυνόμος Β' τότε, υπηρετούσε στην Κάλυμνο. Πως βλέπει ο ίδιος την κρίση που προκάλεσαν οι Τούρκοι με αποτέλεσμα οι δύο χώρες να έρθουν στα πρόθυρα πολέμου;

Η μαρτυρία του Γεώργιου Ριόλα περιλαμβάνει όλα τα γεγονότα που συνέβησαν από την άφιξή του στα Ίμια έως και την τοποθέτηση της ελληνικής Σημαίας στη νησίδα.

Τι εξομολογείται;
Η μετάθεση στην Κάλυμνο
Την 10η Φεβρουαρίου 1994 και ενώ ως Υπαστυνόμος Α΄ υπηρετούσα στη Διεύθυνση Ασφάλειας Αττικής – Υποδ/νση Δίωξης Ναρκωτικών, μου κοινοποιήθηκε Απόφαση του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας για μετάθεσή μου (χωρίς να τη ζητήσω) στο Αστυνομικό Τμήμα Καλύμνου Δωδεκανήσου, όπου και παρουσιάσθηκα την 15ηΜαρτίου 1994, αναλαμβάνοντας καθήκοντα Διοικητή.

Η ενημέρωση για τα Ίμια
Όταν μετατέθηκα στην Κάλυμνο, μελέτησα το υπηρεσιακό βιβλίο χωρογραφικής κατανομής, στο οποίο αναφέρεται η διοικητική περιφέρειά του Α.Τ. Καλύμνου, ώστε να έχω καλύτερη γνώση της περιφέρειας ευθύνης μου. Μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι ανήκουν στη διοικητική περιφέρειά του και οι δύο (2) βραχονησίδες υπό την επωνυμία «μικρή και μεγάλη Λημνιά», οι οποίες βρίσκονται κοντά στη συνοριακή – μεθοριακή γραμμή Ελλάδας – Τουρκίας. Υπόψη ότι οι ως άνω νησίδες, αναφέρονται ως «Isola limnia» σε Ιταλικούς χάρτες που υπάρχουν στην αποθήκη του Α.Τ. Καλύμνου, δεδομένου ότι μέχρι το 1948 ανήκαν στην Ιταλική επικράτεια – κατοχή. Oι βραχονησίδες αυτές απέχουν από το Βαθύ Καλύμνου περί τα έξι (6) ναυτικά μίλια, ενώ από την Πόθια Καλύμνου, (όπου και το λιμάνι της Καλύμνου), απέχουν δώδεκα (12) ναυτικά μίλια περίπου.

Μετά από λίγο καιρό γνωρίσθηκα και ανέπτυξα φιλικές σχέσεις με την οικογένεια στην Κάλυμνο του μπάρμπα Αντώνη Βεζυρόπουλου, ο οποίος κατάγεται από τη γραφικότατη νήσο Ψέριμο του Δήμου Καλυμνίων. Απ’ αυτόν πληροφορήθηκα ότι οι ανωτέρω βραχονησίδες αναφέρονταν στην Κάλυμνο και Ψέριμο ως «Ίμια» και ότι στα δύο αυτά νησάκια συντηρούσε ο ίδιος κάμποσα γίδια, τα οποία επισκεπτόταν τακτικά από την Ψέριμο με τη βάρκα του για να τα δει και να τα τροφοδοτήσει με νερό και ζωοτροφές, καθώς τα Ίμια είναι ακατοίκητες βραχονησίδες, πολύ ορεινές – βραχώδεις και με ελάχιστη βλάστηση.
Κανείς από τους αστυνομικούς που υπηρετούσαν στην Υπηρεσία μου δεν είχε πάει κάποια φορά στα Ίμια ώστε να γνωρίζει τον χώρο τους. Ούτε μας είχαν απασχολήσει σε κάτι. Ήσαν αρκετά μακριά από την Κάλυμνο να πάει εκεί κάποιος αστυνομικός με κάποιο πλωτό μέσον και μάλιστα χωρίς κάποιο ειδικό υπηρεσιακό λόγο. Μόνο Καλύμνιοι ψαράδες πήγαιναν εκεί, στην πλούσια σε ψάρια περιφέρειά τους, για να ψαρέψουν κυρίως τσιπούρες και κάποιες φορές τα περιπολικά του Λιμεναρχείου Καλύμνου.

Πως ξεκίνησαν οι τουρκικές προκλήσεις
Κατά την περίοδο των εορτών Χριστουγέννων του 1995, πληροφορήθηκα από τα Μ.Μ.Ε. και το Λιμεναρχείο Καλύμνου ότι κάποιο τούρκικο εμπορικό φορτηγό πλοίο υπό τα στοιχεία M/S «Figen Akat», είχε προσαράξει – κολλήσει στα Ίμια. Ο πλοίαρχός του αρχικά αρνιόταν βοήθεια από Ελληνικά μέσα, αλλά τελικά το αποκόλλησε Ελληνικό ρυμουλκό και το ρυμούλκησε μέχρι το λιμάνι Κιουλούκ της Μικράς Ασίας.
Πέρασαν αρκετές ημέρες και κατά την 18 Ιανουαρίου 1996, μεταδόθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι ΑΝΤ1 Αθηνών, στο κεντρικό βραδινό δελτίο ειδήσεων, ένα ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Αντώνη Φουρλή, βάσει του οποίου αναφερόταν ότι η Τουρκία αμφισβητεί την Ελληνική κυριαρχία στα Ίμια και αναφερόταν ότι υπήρχε ιδιαίτερη κινητικότητα στην περιφέρεια των νησίδων από Ελληνικές και Τούρκικες ναυτικές δυνάμεις.

Δημιουργήθηκε μια ιδιαίτερη ανησυχία στην Κάλυμνο για τις διαδόσεις αυτές, αλλά κανείς δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει αν είχαν πραγματική βάση, μέχρι την 24-01-1996 που υπήρξαν νέες ανακοινώσεις και ρεπορτάζ από τα Μ.Μ.Ε. για το ίδιο ζήτημα. Την 24 Ιανουαρίου 1996, είχα τηλεφωνικές επαφές για το ζήτημα αυτό, με τον στρατιωτικό Διοικητή του τοπικού 4ου ΤΕΑ, Δημήτριο Μούρτο, Επίλαρχο τεθωρακισμένων, με τον Λιμενάρχη Καλύμνου Νικόλαο Χουχουρέλο, Πλωτάρχη Λ/Σ, με τον Γεώργιο Ρούσσου, Έπαρχο Καλύμνου και με τον Δημήτριο Διακομιχάλη Δήμαρχο Καλυμνίων.

Η αναχώρηση για τα Ίμια
Έτσι πληροφορήθηκα ότι την επομένη ημέρα, δηλαδή την 25-01-1996, επρόκειτο να μεταβούν οι ανωτέρω επιτόπου για αυτοψία με το περιπολικό σκάφος του Λιμεναρχείου Καλύμνου, μετάβαση η οποία θα γινόταν παραλλήλως και ταυτοχρόνως με αντίστοιχη αποστολή εκπροσώπων Αρχών της Κω, με τον Διοικητή της 80 ΑΔΤΕΑ Ταξίαρχο Αθανάσιο Νικολόδημο και κάποιους άλλους από εκεί υπηρεσιακούς παράγοντες. Συμφωνήσαμε να φύγουμε για τα Ίμια από την Πόθια και το λιμάνι της Καλύμνου, την 10.30΄ ώρα της 25-01-1996. Σχετικά με τη μετάβασή μας αυτή ενημέρωσα τηλεφωνικά τον Αστυνομικό Διευθυντή Δωδεκανήσου, τον Αστυνομικό Δ/ντή Σταύρο Παναγιωτακόπουλο, ο οποίος ανέμενε από εμένα σχετική αναφορά επί των διαπιστώσεων κ.λ.π.
Κάνω σαφές ότι θέλησα να μεταβώ με την ανωτέρω αποστολή στα Ίμια υπό την ιδιότητα και μόνο του Διοικητή του Α.Τ. Καλύμνου, ώστε να έχω προσωπική αντίληψη και γι’ αυτά και για τις όποιες διαπιστώσεις, όπως συχνά συνέβη όταν πήγα και σε αρκετές άλλες περιοχές, νησιά και νησίδες της δικαιοδοσίας μου. Θα πήγαινα χωρίς να προσκληθώ από κάποιον ή να συνοδεύω ή για να καλύψω κάποιον και βεβαίως χωρίς να παρακινηθώ από κάποιον και χωρίς να υποβάλλω την ιδέα μετάβασης σε κάποιον άλλον και ελλείψει υπηρεσιακού ή προσωπικού πλωτού μέσου θα πήγαινα στα Ίμια με την ως άνω εξωυπηρεσιακή – εξωαστυνομική παρέα και μέσο.

Τις πρωινές ώρες της Πέμπτης 25 Ιανουαρίου 1996, αφού απασχολήθηκα με πολύ έντονο τρόπο ώστε να τα προλάβω, με τα τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα της Υπηρεσίας μου, επισκέφθηκα περί ώρα 09.45΄ περίπου στο Δημαρχείο τον ως άνω Δήμαρχο Καλυμνίων, για να προωθήσω οικοδομικές εργασίες που γίνονταν με τη συνδρομή των τεχνικών συνεργείων του Δήμου στο υπόγειο του κτηρίου όπου στεγάζεται το Α.Τ. Καλύμνου, αλλά και στον περίβολό του, προκειμένου φιλοξενούνται καλύτερα οι κρατούμενοι λαθρομετανάστες, που συνήθως ήσαν πολλοί και δεν χωρούσαν στο κρατητήριο.
Για τη συνέχεια είχα σκοπό να μεταβώ στο Λιμεναρχείο και να φύγω με τους προαναφερόμενους για τα Ίμια. Θεωρώ ότι αξίζει να επισημάνω το γεγονός πως με τον ως άνω Δήμαρχο Καλυμνίων Δημήτρη Διακομιχάλη είχα εξαιρετική συνεργασία σε πολλά υπηρεσιακά κ.λ.π. ζητήματα που αντιμετώπισα κατά την παραμονή μου στην Κάλυμνο και ότι αυτός με ιδιαίτερη προθυμία με είχε συντρέξει όπου του ζήτησα.
Μάλιστα θεωρώ ότι μέχρι σήμερα υπήρξε ο πλέον δραστήριος και αποτελεσματικός Δήμαρχος για τα ζητήματα του τόπου του απ’ όσους έχω γνωρίσει και συνεργασθεί. Καθώς για 1η φορά θα πήγαινα στα Ίμια, πήρα μαζί μου και την αυτόματη φωτογραφική μου μηχανή, για να φωτογραφήσω με την ευκαιρία τα Ίμια, όπως πάντοτε έκανα όπου πήγαινα, κατά την προσφιλή μου συνήθεια.

Αφού συνομίλησα με τον Δήμαρχο για το προαναφερόμενο ζήτημα των έργων στο υπόγειο και στον περίβολο του Α.Τ. Καλύμνου, ο ίδιος με παρεκάλεσε να τον αναμένω για λίγο στο Δημαρχείο, μέχρι να τελειώσει τρέχοντα ζητήματά του, ώστε να πάμε μαζί στο Λιμεναρχείο και με τους προαναφερόμενους να φύγουμε προς τα Ίμια. Όμως απασχολήθηκε από αρκετούς πολίτες, με υπαλλήλους του Δήμου και Δημοτικούς Συμβούλους και καθυστέρησε αρκετά πέραν της 10.30΄ ώρας. Φθάνοντας πεζή με τον Δήμαρχο, σχεδόν τρέχοντας την 10.45΄ περίπου ώρα στο Λιμεναρχείο, διαπιστώσαμε ότι το ταχύπλοο του Λιμεναρχείου με τους επιβαίνοντες είχε αναχωρήσει για τα Ίμια. Είδαμε ότι ήδη είχε καλύψει περί τα 600 μέτρα και είχε φθάσει περίπου έναντι της περιοχής του Λαφασίου.
Παρά τις φωνές και τα νοήματα που κάναμε με τα χέρια μας, οι επιβαίνοντες δεν μας αντιλήφθηκαν να επιστρέψουν, ώστε να παραλάβουν και εμάς. Από τους εκεί Λιμενοφύλακες πληροφορηθήκαμε ότι η αποστολή αναχώρησε εσπευσμένα, χωρίς να μας περιμένει, για να είναι εγκαίρως στα Ίμια, καθώς το σκάφος του Λιμεναρχείου της Κω με τον Ταξίαρχο και τη συνοδεία του είχε ξεκινήσει από την Κω για τα Ίμια. Δεν ήμουν και πολύ καλά στην υγεία μου, καθώς είχα αρκετό πυρετό και ρίγη και για τον λόγο αυτόν είπα στον Δήμαρχο: «δεν πειράζει, θα επιστρέψω στο Α.Τ. Καλύμνου και θα φροντίσω να πληροφορηθώ αργότερα τις διαπιστώσεις, όταν η αποστολή θα επέστρεφε στην Κάλυμνο από τα Ίμια».

Ο Δήμαρχος, στενοχωρήθηκε που δεν προλάβαμε το ταχύπλοο του Λιμεναρχείου Καλύμνου και που θα χάναμε την ευκαιρία να πάμε στα Ίμια, όπου κι αυτός, αν και Καλύμνιος, δεν είχε πάει ποτέ.
Χαρακτηριστικά μου είπε ότι «δεν είναι δυνατό να πάνε στα Ίμια όλες οι Αρχές της περιοχής και να λείψει ο Δήμαρχος Καλυμνίων»… Με επίμονο τρόπο μου ζήτησε να παραμείνω κοντά στο Λιμεναρχείο και οπωσδήποτε θα έβρισκε σε σύντομο χρόνο ταχύπλοο από κάποιον γνωστό του, με το οποίο θα μεταβαίναμε και εμείς στα Ίμια. Πράγματι παρακάλεσε κατ’ αρχή τον γνωστό του Καλύμνιο Θεόφιλο Μιλάτο του Αντωνίου και της Νίκης, γεν. 1948, συνταξιούχο της Αυστραλίας, που συναντήσαμε τυχαία κοντά στο Λιμεναρχείο, ο οποίος είχε ταχύπλοο σκάφος. Όμως αυτό είχε υποστεί κάποια βλάβη και έτσι και οι δυο τους έψαξαν για άλλο ταχύπλοο.

Μετά από αρκετή ώρα με ενημέρωσαν ότι βρέθηκε ταχύπλοο και με κάλεσαν να πάμε στον απέναντι, στον ανατολικό χώρο του λιμανιού, κοντά στην προβλήτα της Ιχθυόσκαλας, όπου ήταν δεμένο το ταχύπλοο. Εκεί είδα τον ιδιοκτήτη του ταχύπλοου, που δεν τον γνώριζα έως τότε. Πληροφορήθηκα ότι ήταν ο Καλύμνιος Μιχαήλ Αρβύθης του Νικολάου και της Ειρήνης, γεν. 1954, που διατηρεί ηλεκτρολογείο στην Υπαπαντή Καλύμνου. Εντωμεταξύ, τους σκοπούς μας είχαν αντιληφθεί και αρκετοί άλλοι Καλύμνιοι ψαράδες και ναυτικοί, οι οποίοι μαζεύτηκαν στην προβλήτα, κοντά στο ταχύπλοο και επέκριναν τους ισχυρισμούς της Τουρκίας ότι δήθεν της ανήκουν τα Ίμια, αλλά και την επί 10ετίες παθητική και αδρανή στάση των Ελληνικών Αρχών.

Κατέκριναν και τον Δήμαρχο που δεν υπήρξε μέχρι τότε μέριμνα για τονισμό της Ελληνικής κυριαρχίας στα Ίμια, λ.χ. με την κατασκευή κάποιων τεχνικών έργων, με την ανέγερση κάποιου εξωκκλησίου, ενός καταφυγίου για τους ψαράδες ή με την αποτύπωση της Ελληνικής Σημαίας με βαμμένες πέτρες, όπως είχε συμβεί σε άλλα νησιά και νησίδες και τον προέτρεψαν να βάλει στα Ίμια που θα πηγαίναμε έστω μια Σημαία, πρόταση την οποία αποδέχθηκε μάλλον με ενθουσιασμό ο Δήμαρχος.
Εγώ, ήμουν μέσα στο ταχύπλοο, απ’ όπου άκουγα τα προαναφερόμενα, χωρίς να συμμετέχω στις συζητήσεις. Τότε είδα τον προαναφερόμενο Θεόφιλο Μιλάρο να έρχεται από το παρακείμενο κατάστημα ναυτιλιακών ειδών της Ελένης Βεζυροπούλου, (η οποία είναι κόρη του προαναφερόμενου κτηνοτρόφου Αντώνη Βεζυροπούλου και να κρατάει στα χέρια του δύο (2) πάνινες Ελληνικές Σημαίες, μεσαίου μεγέθους, από αυτές που αναρτούν σε καΐκια. Κάπου εκεί γύρω βρήκε και δύο (2) ξύλινα πηχάκια και σπάγκο και επιβιβάσθηκε κι αυτός στο ταχύπλοο. Σχεδόν ταυτόχρονα μπήκε στο ταχύπλοο και ο Δήμαρχος και ώρα 12.00΄ περίπου φύγαμε για τα Ίμια.

Η μετάβαση στα Ίμια
Ο καιρός ήταν αρκετά ψυχρός, είχε συννεφιά και η θάλασσα είχε ελαφρύ κυματισμό, καθώς επικρατούσε νοτιάς 5-6 μποφόρ. Το ταχύπλοο είχε στέγαστρο, όπου προφυλασσόμασταν από το ψύχος, τον αέρα και τα πιτσιλίσματα του θαλασσινού νερού. Ενώ πορευόμασταν για τα Ίμια, συναντηθήκαμε κοντά στο ακρωτήρι «Χαλή» Καλύμνου και συγκεκριμένα στο «Λημιονάρι», με το ασκεπές ταχύπλοο του Λιμεναρχείου Καλύμνου, το οποίο επέστρεφε από τα Ίμια. Πλευρίσαμε σ’ αυτό και είδα ότι επέβαινε ο Λιμενάρχης Καλύμνου με δύο Λιμενικούς, ο Διοικητής του 4ου ΤΕΑ με 1-2 στρατιώτες, αλλά και ο γυμναστής Μάμας Χαραμαντάς, ο οποίος είναι και δημοσιογράφος της τοπικής εφημερίδας «Η Καλυμνιακή». Σχετικό το δημοσίευμα με φωτογραφικό ρεπορτάζ, στο υπ’ αριθμό 19 από 01-02-1996 φύλλο της «Καλυμνιακής», το οποίο και παραθέτω:

Μας ενημέρωσαν για τους λόγους της εσπευσμένης αναχώρησής τους ενωρίτερα από την Πόθια, ότι πήγαν μέχρι τα Ίμια, όπου κατέφθασε και η αποστολή της Κω, ότι αποχώρησαν αφού ενήργησαν περίπλου και αυτοψία στις νησίδες, αφού δεν εντόπισαν σ’ αυτές κάποιο στοιχείο τουρκικής παρουσίας και ότι είδαν μόνο και σε απόσταση στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας κάποιο τουρκικό πολεμικό σκάφος. Ο Δήμαρχος, παρακάλεσε τον Διοικητή του 4ουΤΕΑ κ. Μούρτο να επιβιβασθεί στο σκάφος μας και να μας συνοδεύσει στα Ίμια, αλλά αυτός δεν δέχθηκε, επικαλούμενος επείγουσες υπηρεσιακές υποχρεώσεις στη Μονάδα του.
Συζητώντας όλοι μας εν πλω με τον Δήμαρχο, ως παρέα που ήμασταν, μας ανέπτυξε το σκεπτικό της επίσκεψής του ως Δημάρχου στα Ίμια, δεδομένου ότι αυτά ανήκουν ανέκαθεν στη διοικητική περιφέρεια του Δήμου Καλυμνίων. Ήθελε με την επίσκεψή του αυτή να αναδείξει και τονίσει τόσο τη Δημοτική, όσο και την Ελληνική κυριαρχία επ’ αυτών, το ενδιαφέρον του Δήμου για τις νησίδες ως προς την ανάγκη αξιοποιήσεώς τους με την κατασκευή έργων, εξωκκλησίων, μονάδων ιχθυοκαλλιεργειών κ.λ.π. βοηθητικών οικημάτων για τους ψαράδες της Καλύμνου.
Επιπλέον συμφωνούσε με τις επισημάνσεις των ατόμων που μας είδαν στην ιχθυόσκαλα ότι επιβαλλόταν να τονισθεί και στα Ίμια η Ελληνική κυριαρχία με το να φέρουν την Ελληνική Σημαία, όπως ήδη είχε συμβεί με τη μέριμνα του Δήμου και των στρατιωτικών Αρχών στα πέριξ νησιά, ώστε να μη φαίνονται εγκαταλειμμένα και να μη διεκδικούνται από την Τουρκία. Συνεχίσαμε την πορεία μας και εντωμεταξύ είδα τον προαναφερόμενο Θεόφιλο Μιλάτο που επιβιβάσθηκε και αυτός στο ταχύπλοο και μας συνόδευε, να δένει με σπάγκο τα δύο ξύλινα πηχάκια, κάνοντάς τα ένα πρόχειρο κοντάρι – ιστό και να δένει σ’ αυτό τη μία Σημαία.

Η άφιξη στην Ανατολική νησίδα των Ιμίων
Περί ώρα 13.15΄ περίπου της Πέμπτης 25 Ιανουαρίου 1996, φθάσαμε στα Ίμια. Είδα ότι πρόκειται για δύο (2) σχεδόν μακρόστενες και χαμηλού ύψους (15 – 20 μέτρων) βραχώδεις νησίδες (κυριολεκτικώς βραχονήσια, με ελάχιστο χορταράκι και λίγα θυμαράκια και αχινόποδα), η κάθε μία μεγέθους περίπου ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου.
Απέχουν η μία της άλλης περί τα 150 μέτρα περίπου. Δεν βρήκαμε εκεί άλλα άτομα, αλλά είδαμε στη δυτική πλευρά να περνά σε κοντινή απόσταση και με νότια κατεύθυνση το περιπολικό σκάφος του Πολεμικού ναυτικού μας «ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ», ενώ στην Μικρασιατική πλευρά και σε απόσταση περί τα 1,5 ναυτικά μίλια διακρίναμε κάποιο τουρκικό πολεμικό σκάφος, να πλέει και αυτό με νότια κατεύθυνση. Ο ορίζοντας ήταν αρκετά θολός λόγω της υγρασίας, αλλά διακρίνονταν -διαγράφονταν αρκετά καθαρά οι απέναντι Μικρασιατικές ακτές και οι προς τα εκεί ευρισκόμενες λοιπές νησίδες.
Ο κ. ΑΡΒΥΘΗΣ προσέγγισε το ταχύπλοό του προς αποβίβασή μας σε σχετικά προσβάσιμο βράχο της ανατολικής νησίδας και συγκεκριμένα στην βόρεια πλευρά της, που ήταν σχετικά υπήνεμη. Ο Δήμαρχος Καλυμνίων, δηλαδή ο Δημήτρης ΔΙΑΚΟΜΙΧΑΛΗΣ, επιχείρησε να πηδήξει 1ος στον βράχο. Όμως, επικρατούσε αρκετός κυματισμός, η θάλασσα πιτσιλούσε τα βράχια, ενώ είναι και αρκετά υπέρβαρος. Για τους λόγους αυτούς φοβήθηκε και ματαίωσε την πρόθεσή του, διότι κινδύνευε ή να τσακισθεί στα βράχια ή να καταλήξει στη θάλασσα.

Την ίδια δυσκολία και φόβο είχε και ο κ. Μιλάτος, ενώ ο Αρβυθής έπρεπε να πλοηγεί το σκάφος του, καθώς υπήρχε κίνδυνος να τσακισθεί στα βράχια. Για τους λόγους αυτούς, κανείς από τους τρεις τους δεν τολμούσε να πηδήξει στον βράχο της νησίδας. Σκεφθήκαμε να αποχωρήσουμε για να επιστρέψουμε στην Κάλυμνο, αλλά ο Δήμαρχος δεν συμφώνησε.
Είπε πως «ήταν κρίμα να φύγουμε από τα Ίμια, χωρίς να ανεβούμε έστω για λίγο σ’ αυτά, να δούμε το περιβάλλον τους». Κατόπιν αυτών, εγώ που είμαι αθλητικός και ευκίνητος, πήδηξα από το ταχύπλοο στον βράχο και το κράτησα κοντά στον βράχο με το σχοινί που μου πέταξαν. Έτσι, ένας – ένας, αποβιβάσθηκαν στη νησίδα αυτή και οι τρεις τους. Αφού ο κ. Αρβυθής ασφάλισε με άγκυρα το ταχύπλοό του κοντά στα βράχια της ακτής, κινηθήκαμε να ανεβούμε και οι τέσσερις μας στο πιο ψηλό σημείο της νησίδας. Ανεβαίνοντας, είδαμε 10 – 15 γίδια, τα οποία φοβήθηκαν από την παρουσία μας και έτρεξαν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Επίσης είδαμε στην απέναντι νησίδα να υπάρχουν ακόμη 15 – 20 γίδια. Όλα αυτά ανήκαν, όπως ανέφερα στην αρχή, στον γνωστό μου κτηνοτρόφο της Ψερίμου, τον κ. Αντώνη Βεζυρόπουλο.

Η τοποθέτηση της ελληνικής σημαίας
Αφού φθάσαμε στο πιο ψηλό και επίπεδο σημείο και δεν βρήκαμε κάτι ύποπτο ή άξιο μνείας, ο Δήμαρχος με τον κ. ΜΙΛΑΤΟ προσπάθησαν να μπήξουν – στερεώσουν το πρόχειρο κοντάρι με τη Σημαία στο βραχώδες έδαφος. Επειδή δεν κατάφερναν να το στερεώσουν κάπου, πήρα στα χέρια μου το κοντάρι με τη Σημαία και το στερέωσα – έμπηξα σε μία σχισμή – τρύπα βράχου, την οποία εντόπισα στο πιο υψηλό σημείο της ανατολικής πλευράς της νησίδας, σταθεροποιώντας τη βάση του κονταριού με πέτρινες σφήνες. Με τη φωτογραφική μου μηχανή έβγαλα μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες μας (στη μία και οι τέσσερις μας με το αυτόματο σύστημα) κοντά στη Σημαία.
Μετά από λίγο κινηθήκαμε να επιστρέψουμε στο ταχύπλοο, καθώς ξεπαγιάσαμε από το τσουχτερό κρύο και τον νοτιά. Ενώ είχαμε απομακρυνθεί αρκετά από τη Σημαία, «λες και κάτι με τράβηξε» γύρισα να τη δω λίγο και με έκπληξή μου «πω – πω, τι κάναμε…» και τότε και οι τρεις τους γύρισαν προς το μέρος μου και με ρώτησαν τι εννοώ. Τους έδειξα τι εννοούσα και όλοι τους είπαν «ευτυχώς που το είδες, θα γινόμασταν ρεζίλι…».

Αμέσως επιστρέψαμε στη Σημαία και ο κ. Μιλάτος την έλυσε και την πρόσδεσε κανονικά στο κοντάρι – ιστό, δηλαδή με τον Σταυρό προς τα επάνω. Κατόπιν αυτών, ξαναβγάλαμε τις σωστές αναμνηστικές φωτογραφίες, μερικές εκ των οποίων παραθέτω παρακάτω:

Στην ανατολική Ίμια, Πέμπτη 25 Ιανουαρίου 1996 και ώρα 13.30΄ περίπου.
Από τ’ αριστερά: Εγώ, ο Γεώργιος Ριόλας, Αστυνόμος Β΄ και Διοικητής του Α.Τ. Καλύμνου, πίσω μου ο Μιχαήλ Αρβύθης, ιδιοκτήτης και χειριστής του ταχύπλοου, πιο δίπλα μου ο Δημήτριος Διακομιχάλης και Δήμαρχος Καλυμνίων και δεξιότερα ο Θεόφιλος Μιλάτος, συνοδός μας, με τη Γαλανόλευκη στα χέρια του.

Στην ανατολική Ίμια, την 25 Ιανουαρίου 1996 και ώρα 13.30΄ περίπου. Από τ’ αριστερά: Ο Δημήτριος Διακομιχάλης & Δήμαρχος Καλυμνίων, στο μέσον εγώ, ο Γεώργιος Ριόλας, Αστυνόμος Β΄ και Διοικητής του Α.Τ. Καλύμνου και με το καρώ πουκάμισο ο Θεόφιλος Μιλάτος, συνοδός μας.
«Και η αφεντιά μου»
Υπογραμμίζω το ό,τι οι σχετικές φωτογραφίες είναι της αποκλειστικότητάς μου, καθώς σχεδόν όλες τις έβγαλα ο ίδιος με τη φωτογραφική μηχανή μου και ότι όλες έχουν ως φόντο τις απέναντι Μικρασιατικές ακτές.

Η επιστροφή στην Κάλυμνο
Στη συνέχεια και περί την 14.45΄ ώρα, επιστρέψαμε στην Πόθια και στο λιμάνι της Καλύμνου. Πήγα απευθείας στην Υπηρεσία μου, στο Α.Τ. Καλύμνου και από εκεί ενημέρωσα τηλεφωνικώς τον προαναφερόμενο Αστυνομικό Διευθυντή Δωδεκανήσου για όλα τα ανωτέρω, τις διαπιστώσεις μας, αλλά και για την τοποθέτηση στα Ίμια της Ελληνικής Σημαίας, με πρωτοβουλία του Δημάρχου.
Αφού τον ενημέρωσα, δεν μου εξέφρασε κάποια αντίθετη άποψη ή θέση. Υπόψη ότι ο Δήμαρχος κ. Διακομιχάλης, φθάνοντας στην Πόθια, με είχε παρακαλέσει να δώσω αμέσως το φιλμ σε φωτογραφείο για εμφάνιση και να του δώσω αντίγραφα των σχετικών φωτογραφιών που έβγαλα στα Ίμια, πράγμα που έκανα το απόγευμα της ίδιας ημέρας, στο φωτογραφείο του Δρόσου Καμπούρη και κατόπιν αυτών του έδωσα το ίδιο απόγευμα όλη τη σειρά των σωστών φωτογραφιών.
Τότε με ενημέρωσε ότι και αυτός είχε επικοινωνία με κάποιους Υπουργούς της Κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. – του Κων/νου ΣΗΜΙΤΗ (δεν μου ανέφερε ονομαστικά ποιους), στους οποίους ανέφερε τη μετάβαση όλων μας στα Ίμια, τις διαπιστώσεις μας και την ανύψωση της Σημαίας υπ’ αυτόν και ότι όλοι τους συμφώνησαν και του εξέφρασαν την ικανοποίησή τους.
Η άφιξη των Τούρκων δημοσιογράφων και η αφαίρεση της ελληνικής σημαίας
Την Παρασκευή και Σάββατο 26 και 27-01-1996, δεν ανέκυψε κάποιο γεγονός σχετικό με τα Ίμια και την Ελληνική Σημαία, ενώ εγώ ανέβασα υψηλό πυρετό και αφέθηκα ελεύθερος υπηρεσίας την 26 και 27-01-1996, παραμένοντας κλινήρης σπίτι μου.

Όμως την Κυριακή 28-01-1996, μου τηλεφώνησε ο εξαιρετικός βοηθός μου, ο Υπαστυνόμος Β΄ Δημήτριος Πανταζης, ο οποίος εκτελούσε καθήκοντα Υποδιοικητή στο Αστυνομικό Τμήμα Καλύμνου (σήμερα υπηρετεί στο Α.Τ. Λούρου Πρέβεζας) και με ενημέρωσε ότι Ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί αναμετάδοσαν ένα ρεπορτάζ τουρκικής τηλεόρασης, στο οποίο φαίνονταν τούρκοι, οι οποίοι φερόταν ότι ήσαν δημοσιογράφοι της εφημερίδας «ΧΟΥΡΙΕΤ», να έχουν προσγειωθεί με ελικόπτερο στα Ίμια και να αφαιρούν την Ελληνική Σημαία που είχαμε τοποθετήσει με τον Δήμαρχο και να αναρτούν στο ίδιο πρόχειρο κοντάρι – ιστό μία μεγαλύτερου μεγέθους τούρκικη σημαία. Όπως αναφερόταν, με την ενέργειά τους αυτή αμφισβητούσαν την Ελληνική επικυριαρχία στα Ίμια, στα «Καρντάκ», όπως τα ονομάτιζαν. Αμέσως συνειδητοποίησα ότι προέκυψε σοβαρότατο εθνικό ζήτημα, με απρόβλεπτες περαιτέρω εξελίξεις.

Στη συνέχεια, το ίδιο απόγευμα είχα 4-5 τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον Δήμαρχο, με τον Διοικητή του 4ου ΤΕΑ και με τον Αστυν. Δ/ντή Δωδεκανήσου για το ζήτημα αυτό και ανταλλάξαμε οποιεσδήποτε πληροφορίες και στοιχεία είχαμε. Ο Δήμαρχος κ. Διακομιχάλης, με ρώτησε κατ’ αυτές να του πω αν επιθυμώ ή όχι να αναδειχθεί η συμμετοχή μου στην αποστολή στα Ίμια και στην τοποθέτηση της Σημαίας. Εξ’ αρχής του ξεκαθάρισα ότι δεν είχα λόγο να αποκρύψω την ιδιαίτερα τιμητική για εμένα συμμετοχή μου στην τοποθέτηση του Εθνικού Συμβόλου μας στην Ίμια. Εξάλλου δεν πήγαμε σε «ξένο μαντρί για να κλέψουμε».
Επιπλέον η παρουσία μου δεν ήταν δυνατό να αποσιωπηθεί – αποκρυβεί, αφού αυτό ήταν υπόψη πολλών και υπήρχαν και σχετικές φωτογραφίες. Όπως στη συνέχεια αναδείχθηκε, ο Δήμαρχος είχε δώσει στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» φωτογραφίες που έβγαλα στα Ίμια, στα οποία την 29-01-1996 δημοσιεύθηκε σχετικό ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Γιώργου Ζαχαριάδη, με τη σωστή αναμνηστική φωτογραφία μας, που έβγαλα με το αυτόματο πάτημα του πλήκτρου της φωτογραφικής μου μηχανής, στην οποία φωτογραφία εμφανιζόμασταν και οι 4μας με τη Γαλανόλευκη. Παραθέτω το σχετικό δημοσίευμα.

Το Ελληνικό πολεμικό Ναυτικό φτάνει στα Ίμια
Στη συνέχεια πληροφορήθηκα ότι άγημα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού από το περιπολικό «ΑΝΤΩΝΙΟΥ», ανέβηκε στα Ίμια και αφού αφαίρεσε την τούρκικη σημαία που είχαν τοποθετήσει οι τούρκοι, οι δήθεν «δημοσιογράφοι της ΧΟΥΡΙΕΤ», ανύψωσε ξανά την Ελληνική Σημαία, με τιμές και σε κανονικό κοντάρι – ιστό.

Τη Δευτέρα 29-01-1996 δέχθηκα τηλεφωνήματα από τον δημοσιογράφο Χρήστο Βασιλόπουλο του Τηλεοπτικού Σταθμού «ΣΚΑΪ», που προσπάθησε να εκμαιεύσει από εμένα πληροφορίες για τα Ίμια, τη Σημαία και τον Δήμαρχο, αλλά αρνήθηκα να του πω κάτι το συγκεκριμένο, ελλείψει σχετικής υπηρεσιακής άδειας. Επίσης για το ίδιο ζήτημα από τον Υπαρχηγό της ΕΛ.ΑΣ., τον Υποστράτηγο Χαράλαμπο Σκίτσα, στον οποίο έδωσα από τηλεφώνου σχετική αναφορά. Επίσης νομίζω ότι, την ως άνω ημέρα, ανέβηκαν στα Ίμια με Ελληνικές Σημαίες, ο δημοσιογράφος του ΑΝΤ1 Αργύρης Ντινόπουλος, συνοδευόμενος από τον ιερέα της Ψερίμου και μερικούς πολίτες και παιδιά, για να κάνει σχετικό τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Την Τρίτη 30-01-1996, τηλεφωνήθηκα αρκετές φορές με τον Αστυν. Δ/ντή Δωδεκανήσου, ξανά 2 – 3 φορές με τον κ. Χαρ/μπο Σκίτσα με το 4ο ΤΕΑ, τον Αντισυνταγματάρχη Ζούπα και τον Υποστράτηγο Λάζαρη από την Ε΄ ΓΕΑ (Σάμο).
Την 30/31-01-1996 υπήρξε μεγάλη ένταση (υπό έντονη κακοκαιρία, δηλαδή ισχυρούς νοτιάδες και συνεχή βροχόπτωση) στην περιοχή των Ιμίων και Καλύμνου, με την παρουσία πολλών πολεμικών πλοίων και την πτήση πολλών μαχητικών αεροπλάνων, ενώ τα Αθηναϊκά τηλεοπτικά κανάλια είχαν συνεχείς αναφορές για την τοποθέτηση της Ελληνικής Σημαίας, για την αρμοδιότητα ή μη του Δημάρχου να την ανυψώσει, «ασκώντας εξωτερική πολιτική», για το όλο ζήτημα των Ιμίων, ενώ κανείς από τους Υπουργούς δεν ομολόγησε ότι σχεδόν εξ αρχής γνώριζε για την ανύψωση της Ελληνικής Σημαίας στα Ίμια .… Ειπώθηκαν πάρα πολλές αστοχίες, υπερβολές ή και φαιδρότητες, ακόμη και από Υπουργούς, λ.χ. τον Υπουργό Ευάγγελο Γιανόπουλο.

Κήρυξη μερικής επιστράτευσης
Την 00.30΄ ώρα περίπου της Τετάρτης 31-01-1996, μου τηλεφώνησε σπίτι μου ο προαναφερόμενος Διοικητής του 4ου ΤΕΑ, ο Επίλαρχος Τ/Θ Δημήτριος Μούρτος και με πληροφόρησε ότι διατάχθηκε μερική στρατιωτική επιστράτευση στις δυνάμεις Έβρου και νήσων Αιγαίου και γι’ αυτό έπρεπε το ταχύτερο να επιδοθούν από το προσωπικό του Α.Τ. Καλύμνου τα Φύλλα Ατομικής Προσκλήσεως στους εφέδρους Καλύμνιους που επιστρατεύονταν. Αμέσως πήγα στην Υπηρεσία μου, όπου παρέμεινα μέχρι την 07.45΄ ώρα της 31-01-1996, μέχρι που ανακοινώθηκε το τέλος της κρίσης και της επιστράτευσης, του «πολέμου των Σημαιών», όπως χαρακτηρίσθηκε.
Κατ’ αυτό το ως άνω διάστημα είχα θέσει σε ετοιμότητα και επιφυλακή όλο το αστυνομικό προσωπικό μου, συντονίζοντάς το κατά τις μεταμεσονύκτιες αυτές ώρες, στην άμεση επίδοση 100δων Φύλλων Ατομικής Προσκλήσεως σε εφέδρους Καλύμνιους, που έφθαναν σωρηδόν από το 4ο ΤΕΑ τμηματικά στο Α.Τ. Καλύμνου, τους οποίους εφέδρους καλούσαμε τηλεφωνικώς να ρθουν επειγόντως μέσα στην «άγρια» νύχτα στο Α.Τ. Καλύμνου για να τα παραλάβουν.
Μάλιστα είχαμε να αντιμετωπίσουμε και επιπλέον σοβαρές δυσκολίες, καθώς για αρκετούς εξ’ αυτών των εφέδρων προέκυψαν ακόμη και 10 – 12 Φ.Α.Π., για διαφορετικούς όμως τόπους και μονάδες κατατάξεως !!! και μετά από κοπιαστικές ενέργειες, διαδικασίες και συνεννοήσεις, τους επιδώσαμε το Φ.Α.Π. που είχε την τελευταία ημεροχρονολογία. Εκτός αυτών, παραβρέθηκα στο 4ο ΤΕΑ από 02.00΄ ώρα έως 03.15΄ ώρα, όπου εκτάκτως έγινε σύσκεψη όλων των παραγόντων της Καλύμνου (στρατιωτικοί, ο Έπαρχος, ο Δήμαρχος, εγώ, ο Λιμενάρχης κ.ά.) για την κρίση των Ιμίων, για αξιολόγηση της καταστάσεως κ.λ.π. ενέργειες.

Οι Τούρκοι καταδρομείς φτάνουν στα Ίμια
Υπήρξαν διάχυτες, αλλά και επίμονες πληροφορίες ότι τούρκοι καταδρομείς είχαν καταλάβει την ακατοίκητη νησίδα «Πίτα», η οποία βρίσκεται βορειότερα της Καλύμνου και της Καλολήμνου και βορειοδυτικά των Ιμίων. Απόβαση των Τούρκων καταδρομέων στην «Πίτα», ουδέποτε επιβεβαιώθηκε επίσημα, διότι στη συνέχεια η επίσημη εκδοχή είναι ότι οι Τούρκοι ανέβηκαν στη δυτική βραχονησίδα Ίμια, η οποία φέρεται ότι ήταν αφύλακτη από Ελληνικές δυνάμεις, επειδή φρουρούσαν μόνο την ανατολική νησίδα Ίμια… Θεωρώ ως βέβαιο το ό,τι κάποιου μεγέθους απόβαση Τούρκων προς αντιπερισπασμό, ήταν βεβαίως δυνατή και σε κάποια άλλο Ελληνικό νησί ή νησίδα της περιοχής ή σε κάποιο από τα δεκάδες του Αιγαίου, όπως λ.χ. στη Ψέριμο, στην Καλόλημνο, στο Φαρμακονήσι ή σε κάποιο άλλο, για τον απλό λόγο ότι δεν είναι δυνατή η φρούρηση των πάρα πολλών και διάσπαρτων νησιών μας.
H πτώση του ελικοπτέρου στα Ίμια
Κατ’ αυτό το διάστημα πληροφορηθήκαμε ότι ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού μας, το οποίο είχε πετάξει για εξακρίβωση – αυτοψία στα Ίμια κ.α. από τη Φρεγάτα «ΝΑΒΑΡΙΝΟ», κατέπεσε στη θάλασσα, βόρεια και σε απόσταση 1,5 – 2 περίπου ναυτικών μιλίων από «τα Ίμια» προς την «Πίτα». Δυστυχώς η πτώση του είχε ως τραγική συνέπεια την καταστροφή – βύθισή του και τον θάνατο του 3μελούς πληρώματός του, ήτοι των Υποπλοιάρχων Παναγιώτη ΒΛΑΧΑΚΟΥ και Χριστόδουλου ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗ και του Αρχικελευστή Έκτορα ΓΙΑΛΟΨΟΥ.

Διαδόθηκε ευρέως σε τοπικό επίπεδο από όλους τους παράγοντες της περιοχής, ότι το ελικόπτερο το κατέρριψαν μάλλον Αμερικανικά αεροσκάφη που λέχθηκε ότι κατά την κρίσιμη χρονική περίοδο υπερίπταντο της περιοχής, καθιστώντας το ακυβέρνητο διά ηλεκτρονικών παρεμβολών και ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Αυτό εξ’ όσων γνωρίζω, δεν επιβεβαιώθηκε ούτε και διαψεύσθηκε επισήμως, ούτε κατ’ αρχάς, ούτε από το μετέπειτα συνταχθέν Πόρισμα της Επιτροπής που ορίσθηκε για τη σχετική διερεύνηση …. Επίσης διαδόθηκε ότι κατά το κρίσιμο διάστημα των πρώτων ωρών της Τετάρτης 31-01-1996, δεν υπήρχε επικοινωνία μεταξύ του Ελληνικού στόλου και του Κέντρου Επιχειρήσεων στην Αθήνα, λόγω ηλεκτρονικών παρεμβολών…. Όπως θυμάμαι, στη δίνη των γεγονότων αυτών, άκουσα τα προαναφερόμενα και από την Τ.V. – δεν θυμάμαι σε ποιο κανάλι, αλλά νομίζω στον ΑΝΤ1 – να τα αναφέρει και ο δημοσιογράφος Φώτης Σιούμπουρας..

Ο ρόλος των ΗΠΑ και τα στρατηγικά συμφέροντα της περιοχής
Αναφέρθηκε ότι οι Αμερικανοί, διασφαλίζοντας τα στρατηγικά συμφέροντά τους στην περιοχή, ενήργησαν σαν «τον πατέρα που παρεμβαίνει σε διένεξη δύο παιδιών του, χτυπώντας το ένα, για να σταματήσουν τον καβγά τους». Αυτό επετεύχθη με την κατάρριψη του Ελληνικού ελικοπτέρου και τη θυσία του πληρώματός του, ώστε να εξαναγκασθεί η Ελλάδα να συμμορφωθεί στις υποδείξεις, στα κελεύσματα και τις προσταγές των Αμερικάνων, του Προέδρου Μπιλ Κλίντον και των Υπουργών του, του Ρίτσαρντ Χολμπρουκ, του Γουόρεν Κρίστοφερ, του Ουΐλιαμ Πέρι κ.ά. που επέβαλαν το «όχι πλοία, όχι στρατιωτικές δυνάμεις, όχι σημαίες στα Ίμια» (Noships, no troops, no flags), όπως έγινε γνωστό ότι τελικώς συμφωνήθηκε μεταξύ των τριών μερών (Η.Π.Α. – Ελλάδα – Τουρκία).
Μάλιστα πληροφορήθηκα το πρωί της Τετάρτης 31-01-1996 ότι η κρίση έληξε με την αποχώρηση των Ελληνικών ναυτικών δυνάμεων από τα Ίμια και ότι αποχωρώντας πήραν μαζί τους και την Ελληνική Σημαία που είχαν εκ νέου τοποθετήσει την Κυριακή 28-01-1996, όταν και αφαίρεσαν την τούρκικη σημαία !!
Αργότερα, το απόγευμα της 31-01-1996, έμεινα κυριολεκτικά εμβρόντητος και ένιωσα τεράστια θλίψη όταν από τηλεοράσεως άκουσα τον από 15-01-1996 νεοεκλεγέντα Πρόεδρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Πρωθυπουργό της Ελλάδας Κων/νο Σημίτη, να μιλάει από το βήμα της Ελληνικής Βουλής και να εκφράζει «τις ιδιαίτερες ευχαριστίες του στους Αμερικανούς για τη συμβολή τους στον τερματισμό της κρίσης των Ιμίων» !!!

Το παρασκήνιο
Όλες οι ημέρες αυτές, πέρασαν με πολλή ένταση, με πλήθος υπηρεσιακών τηλεφωνημάτων και σχετικών ενεργειών, λ.χ. είτε με τον Υπαρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. κ. Χαρ/μπο Σκίτσα, είτε με τον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. Εμμανουήλ Χουρδάκη ακόμη και με τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης Σήφη Βαληράκη, που μου ζητούσαν από τηλεφώνου πρόσθετες προφορικές πληροφορίες για τα Ίμια, για το πώς πήγαμε εκεί, ποιοι ήμασταν, πώς ανυψώθηκε η Ελληνική Σημαία, για το ελικόπτερο, το θάνατο του πληρώματός του, τι επικρατεί στην περιοχή κ.λ.π. Επίσης με αρκετές συσκέψεις στο Επαρχείο κ.α. για τα Ίμια και τις τρέχουσες επ’ αυτών εξελίξεις.

Εκτός αυτών και με πολλές ενέργειες λόγω της άφιξης ή ελέγχου πληροφοριών για άφιξη στην Κάλυμνο Ελλήνων πολιτών, που είχαν σκοπό τη μετάβασή τους στα Ίμια προκειμένου ανυψώσουν την Ελληνική Σημαία ή για προσκύνημα κ.ά., με λήψη μέτρων ασφαλείας διαφόρων στόχων – Υπηρεσιών της Καλύμνου και του Δημάρχου, που μας κατήγγειλε ότι δεχόταν τηλεφωνικές απειλές από κάποιους αγνώστους κατά της σωματικής του ακεραιότητας. Επίσης με την άφιξη τούρκων κατασκόπων, μάλιστα υπό στοιχεία ταυτότητας Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι έφθασαν στο σημείο να επισκεφθούν ακόμη και τον Δήμαρχο στο γραφείο του στον Δήμο Καλυμνίων και εμένα στο γραφείο μου στο Α.Τ. Καλύμνου, με σκοπό τη λήψη δήθεν συνεντεύξεων, τις οποίες αρνηθήκαμε.
Θεωρώ πως δεν είναι περιττό να αναφερθώ και στο γεγονός ό,τι δέχθηκα από όλη την Ελλάδα, πάρα πολλά τηλεφωνήματα, κυρίως αγωνίας ή επιδοκιμασίας, αλλά και αγανάκτησης για όσα συνέβαιναν, από συγγενείς, φίλους, γνωστούς ή και αγνώστους. Αυτό συνέβη ιδίως κατά την κορύφωση της κρίσης, που τα τηλεοπτικά κανάλια, λ.χ. ο ΣΚΑΪ (δημοσιογράφοι Νίκος Ευαγγελάτος, Δήμος Βερύκιος κ.ά.) «βομβάρδιζαν» κυριολεκτικά τον κόσμο είτε με ζωντανές συνδέσεις με τον ναύσταθμο Σαλαμίνας και την έξοδο στο Αιγαίο των πλοίων του πολεμικού ναυτικού, είτε με την Κάλυμνο, είτε με έκτακτα δελτία ειδήσεων, οι οποίες ενέτειναν βεβαίως στο κατακόρυφο την αγωνία του Ελλήνων.
Στο σημείο αυτό θέλω να εξάρω και αναδείξω την αγόγγυστη συνδρομή που είχα από τους συνεργάτες μου βαθμοφόρους, αλλά και από το λοιπό αστυνομικό προσωπικό του Α.Τ. Καλύμνου, την άψογη συμπεριφορά και την ανταπόκριση που επέδειξαν ως επαγγελματίες και ως Έλληνες καθ’ όλη τη διάρκεια της «Κρίσης των Ιμίων», όπου και αν απαιτήθηκε.
Την 01-02-1996 υπήρξε επίσημη επίσκεψη στην Κάλυμνο από τον Πολιτικό και Πρόεδρο της Πολιτικής Άνοιξης (ΠΟΛ.ΑΝ.) Αντώνη ΣΑΜΑΡΑ και λάβαμε ειδικά μέτρα ασφαλείας του.

Η ανέλκυση του ελικοπτέρου
Την 06-02-1996 πληροφορήθηκα τον εντοπισμό του ελικοπτέρου και του πληρώματός του που σκοτώθηκε κατά την «κρίση των Ιμίων». Ανελκύθηκε και διαπιστώθηκε ότι το ελικόπτερο έφερε αρκετές φθορές που προκλήθηκαν κατά την κατάπτωσή του στη θάλασσα, αλλά και οπές (τρύπες) που δημιουργήθηκαν κατά το ξεκόλλημα των καρφίδων – πιρτσινιών του, οι οποίες οπές (μέσα στον πανικό που επικρατούσε) εκλήφθηκαν ως διατρήσεις από σφαίρες – βολίδες τουρκικών όπλων.
Τη διαπίστωση αυτή και συμπέρασμα μου πιστοποίησε και ο Αξιωματικός του Τμήματος Όπλων και Εκρηκτικών της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, που μετείχε ως ειδικός εκπρόσωπος της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών της Ελληνικής Αστυνομίας στην Επιτροπή ελέγχου του ελικοπτέρου. Υπόψη ότι ο ως άνω Αξιωματικός είναι συμπατριώτης μου, καθώς κατάγεται από χωριό του Λιδωρικίου, ενώ υπήρξε και συμμαθητής μου την περίοδο 1968-1971 στο τότε 6τάξιο Γυμνάσιο Λιδωρικίου, αλλά και συμφοιτητής μου στη Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. κατά τη φοίτησή μας σ’ αυτή κατά την περίοδο 1983 – 1986. Επιπλέον υπενθυμίζω και επισημαίνω το γεγονός ό,τι το ελικόπτερο ΔΕΝ κατέπεσε κοντά στα Ίμια, αλλά σε απόσταση 1,5 – 2 περίπου ναυτικών μιλίων από αυτά και κοντά στη νησίδα «Πίτα». Επίσης, σύμφωνα με τις διαδόσεις και πληροφορίες μου, πιστοποιήθηκε ιατροδικαστικώς ότι και τα τρία μέλη του πληρώματος του ελικοπτέρου έφεραν τραύματα, που προκλήθηκαν κατά την πτώση του στη θάλασσα και πιστοποιήθηκε ότι ο θάνατός τους επήλθε συνεπεία των τραυμάτων τους και του πνιγμού τους που επακολούθησε κατά τη βύθιση του ελικοπτέρου στη θάλασσα.

Στο Πόρισμα για την πτώση του ελικοπτέρου και τον θάνατο του πληρώματός του, το οποίο συντάχθηκε από Στρατιωτική Επιτροπή, ΔΕΝ αναφέρεται με σαφήνεια ο λόγος της πτώσης του…. Αφέθηκε να πιθανολογείται ότι οφειλόταν στον αποπροσανατολισμό και στη σύγχυση του πληρώματός του (Vertigo), που επήλθε λόγω της νύχτας και των δυσμενέστατων καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, δεδομένου ότι έβρεχε και φυσούσε πολύ, κατάσταση η οποία καθιστούσε εξαιρετικά επισφαλείς – επικίνδυνες τις οποιεσδήποτε από αέρος στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Κατεπείγουσα σύνταξη αναφοράς
Εντωμεταξύ, από τον Αστυνομικό Διευθυντή Δωδεκανήσου Σταύρο Παναγιωτακόπουλο, μου είχε ζητηθεί να του υποβάλλω – αποστείλω κατεπειγόντως Απόρρητη Αναφορά για τα Ίμια, για την ανύψωση της Σημαίας κ.λ.π. Παρότι ήμουν πολύ απασχολημένος, συνέταξα εσπευσμένα την υπ’ αριθμό 6070/1/32-δ από 08-02-1996 4σέλιδη «Απόρρητη» Αναφορά μου, την οποία του την απέστειλα με ειδικά σφραγισμένο φάκελο, με το πλοίο της γραμμής για τη Ρόδο. Το περιεχόμενό της ήταν κατά πολύ ταυτόσημο με αυτό που εκθέτω στο παρόν «Χρονικό» και αφορούσε το διάστημα από 24/01/1996 έως 08/02/1996. Αφού την παρέλαβε και τη διάβασε, με ενημέρωσε από τηλεφώνου ότι θα μου την επιστρέψει με την επίκληση ότι «το περιεχόμενό της αφορούσε ευαίσθητα Εθνικά θέματα και ήταν προτιμότερο να μην υπάρχουν σχετικά επίσημα έγγραφα». Τελικώς μου την επέστρεψε την 10-02-1996 με έκτακτη αλληλογραφία – με πλοίο της γραμμής Ρόδος – Κάλυμνος – Πειραιάς.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Μετά τα ιστορηθέντα, θεωρώ ότι είναι απολύτως σαφές το γεγονός ότι η συμβολική τοποθέτηση της Ελληνικής Σημαίας στα Ίμια, υπό την πολιτική κάλυψη του Δημάρχου Καλυμνίων, πληροί όλα τα χαρακτηριστικά μιας αυθόρμητης, απροσχεδίαστης, παρορμητικά πατριωτικής ενέργειας σε Ελληνικό έδαφος, ήτοι στην Εθνική Ελληνική Επικράτεια, μιας εκδήλωσης εθνικής υπερηφάνειας και ευθιξίας απέναντι στις τουρκικές αμφισβητήσεις, διεκδικήσεις και προκλήσεις. Θεωρώ ότι είναι καταφανές το ό,τι δεν υπήρξε την 24 ή 25-01-1996 από κανέναν παράγοντα της Καλύμνου σχετική συζήτηση για μετάβασή μας στα Ίμια, με σκοπό την τοποθέτηση – ανύψωση της Ελληνικής Σημαίας. Ο Δήμαρχος, όταν ξεκινήσαμε από το Δημαρχείο για το λιμάνι της Καλύμνου και από εκεί για τα Ίμια, δενείχε μαζί του ούτε Ελληνική Σημαία, ούτε ιστό-κοντάρι.

Αν δεν καθυστερούσε στο Δημαρχείο, τότε είναι βέβαιο ότι θα μεταβαίναμε στα Ίμια με τις άλλες Αρχές και με το σκάφος του Λιμεναρχείου Καλύμνου, αλλά χωρίς την Ελληνική Σημαία, οπότε δεν θα ανυψωνόταν η Γαλανόλευκη και ίσως δεν θα ανέκυπτε κάποια σοβαρή κρίση στην περιοχή, αν και πολύ αμφιβάλλω ως προς αυτό λόγω της γνωστής και διαρκούς τουρκικής διεκδικητικότητας...

Πηγή ➤ briefingnews






Share on Google Plus

Elas Lyste

"Περί ευθύνης: Τα άρθρα δεν αποτελούν απαραίτητα θέση της ομάδας του "elas.lyste.blogspot.gr". Αναρτούμε κάθε άρθρο που αποτελεί κατα την γνώμη μας ερέθισμα προς προβληματισμό και σκέψη. Tο elas-lyste.blogspot.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές, και διατηρούμε το δικαίωμα να μην δημοσιεύουμε συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια όπου τα εντοπίζουμε. Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψη σας στο ιστολόγιο μας!
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου