.png)
Aυτό που έπαθε η φίλη μου, η οποία μπήκε και αυτή πρόσφατα στη λίστα των απολυμένων ήταν κωμικοτραγικό. Δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.
Η απότομη αλλαγή στη ζωή της την έκανε να αρχίσει να σκέφτεται πιο οικονομικούς τρόπους για να επιβιώσει, αλλά λογάριαζε χωρίς τον
ξενοδόχο…
Έτσι, λοιπόν, μου διηγήθηκε τη μικρή της περιπέτεια στον αγώνα της να κάνει οικονομικές διακοπές στην Αθήνα:
«Ήταν Σάββατο. Ήθελα καιρό να κάνω ένα μπάνιο σε μία παραλία της Αττικής, αφού μετά την απόλυση μου δεν είχα λεφτά ούτε για να πάω στη Σαλαμίνα. Δεν το τολμούσα, όμως, γιατί σχεδόν σε όλες ζητούσαν να πληρώσεις είσοδο. Κάποιος μου είπε ότι από τη Γαλάζια Ακτή και μετά, προς το Λαγονήσι και τη Σαρωνίδα, θα έβρισκα παραλίες χωρίς να χρειαστεί να πληρώσω τίποτα.
Πώς να πήγαινα, όμως; Και πού θα τις έβρισκα; Τα ΜΜΕ, άλλωστε, ασχολούνται τόσο πολύ με την υψηλή πολιτική που έχουν ξεχάσει να ενημερώνουν τον κόσμο για πρακτικούς τρόπους επιβίωσης. Ούτε καν τα blogs δεν είχαν συγκεντρωμένες πληροφορίες. Ψάχνοντας από φίλους έμαθα. Όταν έχασα τη δουλειά πούλησα και το αυτοκίνητο.
Η επιθυμία μου, όμως, να ξεφύγω -έστω και προσωρινά- ξεπερνούσε κάθε δυσκολία.
«Μεγάλη τύχη να έχουμε τόσες παραλίες στην Αττική.
Αν τις προσέχαμε περισσότερο και δεν αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε είσοδο, την εποχή της κρίσης, θα ήταν καλύτερα» σκέφτηκα..
Ξυπνάω πολύ νωρίς το πρωί, γύρω στις 7.30, γιατί υποθέτω ότι θα βρω πιο εύκολα μια σκιά να βάλω το κεφάλι μου, κάτω από μία ομπρέλα ή ένα δέντρο, πριν πλακώσει το κύμα των λουόμενων.
Παίρνω την τσάντα μου, που έχει (μεταξύ άλλων) κρύο καφέ στο θερμός και ένα τοστ. Θέλω να βρώ εισιτήριο για το λεωφορείο προκειμένου να φτάσω μέχρι το Ελληνικό. Εκεί μου είπαν ότι θα άλλαζα με εκείνο που ακολουθεί όλη την ακτογραμμή μέχρι να φθάσει στη Γαλάζια Ακτή, το Λαγονήσι και τη Σαρωνίδα..
Πάω στο πιο κοντινό περίπτερο. Κλειστό. Δεν βρίσκω ούτε σε ακτίνα 30 μέτρων και δεν ήταν καν Δεκαπενταύγουστος.
«Φαίνεται πως ακόμα αντέχουν τα περίπτερα και ανοίγουν αργότερα ή πάνε διακοπές οι ιδιοκτήτες τους παρά την κρίση», σκέφτηκα.
Τα πράγματα δυσκόλευαν γιατί είχα μαζί μου μόνο 20 ευρώ -για ώρα ανάγκης- και δεν ήθελα να τα ξοδέψω όλα. Επειδή, όμως, δεν ήθελα να μπω στο λεωφορείο, χωρίς εισιτήριο, παίρνω ταξί μέχρι το Ελληνικό. 12 ευρώ η ταρίφα.
«Ίσως έπρεπε να πάρω το τράμ. Αλλά κάνει μία ώρα», δικαιολογήθηκα στον ευατό μου.
Τώρα, όμως, είχα μόνο 9 ευρώ για να περάσω τη μέρα μου στην παραλία. Ευτυχώς που προνόησα για τον καφέ. Αναγκαστικά θα πρέπει να πάρω μόνο ένα μπουκαλάκι νερό. Αυτό και τίποτα άλλο.
Φθάνω στο Ελληνικό και πάω να ανέβω στο λεωφορείο. Ρωτάω τον οδηγό.
«Έχετε εισιτήρια»; Όχι! Απαντάει εκείνος.Θα βρείτε στα εκδοτήρια του Μετρό. Έχω ήδη αρχίσει να νευριάζω.
«Είναι δυνατόν ένας οδηγός λεωφορείου που κάνει ειδική διαδρομή να μην έχει εισιτήρια;» Στην Ολλανδία, είχε μάθει ότι, όχι μόνο έχουν εισιτήρια σε όλα τα μέσα μεταφοράς, αλλά σε υποχρεώνουν να πάρεις και κάρτα. Τη χτυπάς μία φορά που μπαίνεις και μία που βγαίνεις.
Έτσι δεν μπορεί να φοροδιαφύγει κανείς. Αυτά συλλογιζόμουν, αλλά επειδή δεν ήθελα να μου χαλάσει η διάθεση και να κάνω φασαρία, πήγα στα εκδοτήρια του Μετρό ακολουθώντας τη συμβουλή του οδηγού.
Οποία έκπληξη! Τα εκδοτήρια κλειστά χωρίς ούτε έναν φύλακα και η ώρα είναι 8.00!
Είναι αδύνατον να συγκρατήσω τα νεύρα μου και πάω θυμωμένη στον οδηγό λέγοντας: «Με ωθείτε στην παρανομία κύριε; Πώς θα μπω στο λεωφορείο αφού το εκδοτήριο δεν είναι ανοιχτό; Δεν υπάρχει προσωπικό; Και πώς θα πάει πιο νωρίς στη θάλασσα ένας άνεργος που θέλει να βρεί μία καλή θέση στην παραλία, ε;;»
Ο οδηγός με κοίταξε βαριεστημένα. Κάτι μουρμούρισε ότι είχα δίκιο, αλλά και εκείνος τι φταίει…
Κατευθύνομαι προς το μηχάνημα του Μετρό. Δεν έχει, όμως, το απλό εισιτήριο των 1,60 αλλά των 4 ευρώ!
Έχω ξοδέψει 16 ευρώ σύνολο και δεν έχω φτάσει ακόμα στην παραλία! Όσες ασκήσεις αναπνοής και αν έκανα και όσο και αν προσπαθούσα να ηρεμήσω δεν μπορούσα.
Μου ερχόταν να ουρλιάξω. Μια στιγμή λογικής, όμως –ότι θα ερχόταν ο χειμώνας χωρίς ούτε ένα μπάνιο –με ηρέμησε αυτομάτως…
Ανέβηκα και έκατσα όσο πιο ήρεμη μπορούσα στη θέση μου.Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι η θάλασσα με περίμενε και σε μισή ώρα θα έκανα βουτιές! Το βλέμμα μου περιπλανήθηκε στους επιβάτες. Ένας ηλικιωμένος, μία γιαγιούλα και ένας τρελός που μόλις ξεκίνησε το λεωφορείο έβγαλε τα παπούτσια και τις κάλτσες του και ξάπλωσε να κοιμηθεί.
« Άραγε έχουν εισιτήρια; Αναρωτήθηκα. «Πού θα μας βγάλει αυτή η ιστορία;» σκέφτηκα, αλλά είχα αποφασίσει να διώξω τις δυσάρεστες σκέψεις από το μυαλό μου.
Όταν έφτασα στην παραλία είχε πάει ήδη 8.30. Βρήκα άνετα ξαπλώστρα και ομπρέλα χωρίς να χρειαστεί να πληρώσω. Επιτέλους. Μου έμειναν, όμως, μόνο 3,5 ευρώ γιατί πήρα ένα μπουκαλάκι νερό κρύο. Για να δροσιστώ από την ταλαιπωρία που τράβηξα.
Να θυμηθώ -την άλλη φορά- να προμηθευτώ και θερμός με κρύο νερό. Και εισιτήρια από την προηγούμενη μέρα. Μήπως καταφέρω μέχρι το τέλος Αυγούστου να κάνω ακόμα ένα μπάνιο».
Το μόνο που είχα να της πω είναι ότι ζούμε σε μία χώρα που αρνείται με κάθε τρόπο να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.
Ο οικονομικός Αρμαγεδδώνας σαρώνει πιο πολύ τα χλωρά παρά τα ξερά. Είναι προφανές ότι αυτοί που πληρώνουν το μάρμαρο είναι αυτοί που δε φταίνε.Πρόκειται για έναν πόλεμο. Έναν παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο και, όπως κάθε πόλεμος, είναι άδικος.
Θα πρέπει, λοιπόν, να πολεμήσουμε –πέρα και πάνω από όλα- διευκολύνοντας ο ένας τον άλλον και βρίσκοντας όλοι μαζί τρόπους για να αντέξουμε…
Πηγή ➤ aixmi.gr
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου