Το Σάββατο το πρωί βρέθηκα στο κέντρο της Αθήνας για δουλειά. Έφτασα νωρίτερα απ' ότι υπολόγιζα για το ραντεβού μου και είπα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να ρίξω άλλη μία ματιά στις σημειώσεις μου.
Κάθισα σε ένα παγκάκι. Την προσοχή μου, ωστόσο, μου απέσπασε η κίνηση μπροστά μου... ο κόσμος, των οποίων βιαστικά βήματά τους ηχούσαν σαν εκκωφαντικοί ήχοι στα αυτιά μου... τα πρόσωπά τους... οι -σκυθρωπές τις περισσότερες φορές- εκφράσεις τους... τα φαντεζί ρούχα της νεολαίας... τα δεκάδες "στοιβαγμένα", στον διπλής κατεύθυνσης δρόμο της Ερμού (ξέρετε, κοντά εκεί στο Θησείο), αυτοκίνητα... και λίγο πιο πέρα, στο πεζοδρόμιο μια μικρή "νομαδική" συγκέντρωση αστέγων... και στο ίδιο μήκος του πεζοδρομίου οι γνωστοί παλιατζήδες που είχαν απλώσει την "πραμάτεια" τους...
Περνούσαν όλοι και όλα τόσο γρήγορα από μπροστά μου... σαν να βιαζόντουσαν... σαν να τους κυνηγούσαν... για μερικά δευτερόλεπτα προσπαθούσα να με φανταστώ πως έφτασα και εγώ εκεί... τελικά δεν είχα διαφορά... εάν κάποιος με παρατηρούσε, θα με έβλεπε να τρέχω με το αυτοκίνητο, να περπατάω γρήγορα με σοβαρό ύφος και σκυμμένο το κεφάλι.
Άραγε πόσα πράγματα έγιναν δίπλα μου; Πόσες ενδιαφέρουσες ή μη σκηνές εκτυλίχθηκαν μπροστά μου και δεν τις αντιλήφθηκα;
Ήρθε η ώρα να πάω στο ραντεβού μου. Μόλις τελείωσαν οι "μπίζνες" επέστρεψα σπίτι. Αφού κάθισα να φάω, άνοιξα τον υπολογιστή μου για να κάνω δουλειά. Μόνο που -μεταξύ μας- δεν είχα πολλή όρεξη. Έτσι άρχισα να "ταξιδεύω" στον απέραντο κόσμο του διαδικτύου.
Κάπου εκεί στο... "σερφάρισμα", μία σελίδα με "πέταξε" στην άλλη και ανακάλυψα έναν φωτογραφικό θησαυρό. Ήταν εικόνες... στιγμές αποτυπωμένες από μια Αθήνα που δεν έζησα. Ήταν από την Αθήνα της δεκαετίας του '60... Συνειδητοποίησα ότι στα ίδια μέρα βρισκόμουν το πρωί. Κι όμως, αν και ίδια, στα μάτια μου, μού φαίνονταν τόσο αλλιώτικα...
Ίσως, οι όχι τόσο ασφυκτικά από τα αυτοκίνητα κορεσμένοι δρόμοι, τα απλά παλιά κτίρια και κυρίως οι άνθρωποι...με τα απλά τους ντυσίματα της εποχής και με περισσότερο φυσικά χαμογελαστά πρόσωπα... μου έβγαλαν ένα συναίσθημα, μια μυρωδιά διαφορετική... περισσότερο ελεύθερη.
Σαν να αναδυόταν από μέσα τους μια άλλη Ελλάδα... οι άνθρωποι μου φάνταζαν περισσότερο ουσιαστικά ευτυχισμένοι. Είναι ξεκάθαρα αποτυπωμένο ότι και τότε η "Ελλαδίτσα" μας δεν είχε πολλά... Μόνο που τότε, οι άνθρωποι μη διεπόμενοι από την μετέπειτα ρηχή -και πολλές φορές ανήθικη- υλιστική ματαιοδοξία, κρατούσαν μικρό καλάθι. "Πρόσεχε μη ψάχνοντας τα πολλά χάσεις και τα λίγα", λέει μια σοφή λαϊκή παροιμία. Και φαίνεται πως την ακολουθούσαν.
Εύχομαι κάποτε οι Έλληνες να αναπνεύσουμε ξανά. Να ζήσουμε ξανά τη ζωή μας. Όχι να μας ζει. Έστω και με τα λίγα. Να χαμογελάσουμε με την καρδιά μας ξανά. Να αποκτήσουμε την παλιά νοσταλγική "αθωότητα". Να γίνουμε ελεύθεροι.
Πηγή ➤ briefingnews
.png)
.jpg)
.jpg)

.jpg)
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου