Το ναυτικό σου φυλλάδιο...

Σε είδα να ξεσκονίζεις το ναυτικό σου φυλλάδιο.

Είχα ξεχάσει ότι το κρατούσες από τότε που σου είπα «ή βρίσκεις δουλειά στη στεριά ή χωρίζουμε».
Έβαλες τότε στην άκρη κι εσύ την καριέρα του ναυτικού κι έμεινες να φτιάξουμε οικογένεια.
Προκόψαμε, δε λέω.
Το ναυτικό φυλλάδιο όμως το κράτησες.
«Αχρείαστο να ’ναι» είπες και το παράχωσες στο βάθος της ντουλάπας.

Είναι λίγες μέρες τώρα που σε βλέπω να το βγάζεις από την κρυψώνα του και να το κοιτάς με βλέμμα περίεργο.
Δαγκώνω τα χείλη, σφίγγω τα μάτια και δεν μιλώ.
Τι να πω; Μήπως έχω και κάτι να πω;
Όλες μας οι κουβέντες αριθμοί και πράξεις με αρνητικό αποτέλεσμα.

Τρίτος χρόνος χωρίς πρωτογενές πλεόνασμα στο σπίτι.
Φαγώθηκαν και οι τελευταίες μας οικονομίες για να πληρωθούν τα χαράτσια που επέβαλαν όσοι έπαιξαν με τη ζωή μας ανεύθυνα και κυρίως αμετανόητα.
Στο χορό της απαισιοδοξίας και της καταθλιπτικής μεμψιμοιρίας πιαστήκαμε.
Ούτε που το θέλαμε. Μας πήρε κι εμάς το μπουλούκι όμως.

«Πρέπει να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα», μου είπες και συμπλήρωσες «…είμαι έτοιμος να αλλάξω δουλειά, αυτή που έχω μόνο χρέη μου δημιουργεί. Θα κλείσω την επιχείρηση και θα μπαρκάρω».

Δακρύζεις. Πενήντα χρονών άντρας και δακρύζεις.
Ξέρεις ότι είναι δύσκολο να βρεις μια άλλη δουλειά.
Όλες οι κουβέντες στα μουλωχτά, σιωπηλά. Ενίοτε και με τα μάτια.
Μην καταλάβουν κάτι τα παιδιά. Μην νιώσουν από τώρα την ανασφάλεια.

Τις προάλλες ο μεγάλος απάντησε στο τηλέφωνο και ήταν από εισπρακτική: «Να πεις του πατέρα σου…». 
Άναυδο το παιδί. Κι άντε να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα.

Είμαι θυμωμένη, οργισμένη.
Τόσο που αρχίζω και φοβάμαι το θυμό μου.

Πού τους βρήκαμε όλους αυτούς τους ανίκανους, να μας κάνουν τη ζωή μας άνω κάτω;
Πονάει πια το μυαλό μου να σκέφτομαι διέξοδα, ενώ το συρτάρι γεμίζει ανεξόφλητους λογαριασμούς.
Μου φαίνεται αδιανόητο. Μέχρι πρότινος υπήρξαμε αξιοπρεπείς νοικοκύρηδες.

«Δεν είμαστε μόνο εμείς» σου λέω.
Απαντάς νευρικά πως δεν σε νοιάζει.

Πότε έγινες εσύ νευρικός κι απότομος;
Τους μισώ που μας το έκαναν αυτό.
Τους μισώ και δεν θα τους αφήσω να χαλάσουν την οικογένειά μου, τη ζωή μου και το μέλλον των παιδιών μου.

Μη φύγεις στα καράβια. Θα βρούμε λύση.
Για αρχή, μαθαίνω να διαχειρίζομαι το θυμικό και να σκέφτομαι λογικά.
Με "λογισμό και μ’ όνειρο" και θα τη βρούμε την άκρη.

Πηγή ➤  eyedoll
  

Share on Google Plus

Unknown

"Περί ευθύνης: Τα άρθρα δεν αποτελούν απαραίτητα θέση της ομάδας του "elas.lyste.blogspot.gr". Αναρτούμε κάθε άρθρο που αποτελεί κατα την γνώμη μας ερέθισμα προς προβληματισμό και σκέψη. Tο elas-lyste.blogspot.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές, και διατηρούμε το δικαίωμα να μην δημοσιεύουμε συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια όπου τα εντοπίζουμε. Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψη σας στο ιστολόγιο μας!